Autor: Dagmara

Dziecko przychodząc na świat nie wie jeszcze gdzie zaczyna się i kończy jego „Ja”, nie wie kim jest, co mu wolno a co nie, czym jest dobro. I to właśnie wychowanie ma na celu wykształcenie w dziecku zdrowych, mocnych granic, co pomaga poczuć się bezpiecznie, zbudować tożsamość i odpowiedzialność za siebie. Jak pisze J. Sakowska […]

Aby mówić o radzeniu sobie z emocjami dziecka, należy zacząć od tego, że uczucia i emocje są absolutnie naturalne. Przeżywa je każdy człowiek, są wartościową i istotną częścią ludzkiej natury. Umożliwiają nam prawidłowy rozwój i są naszym sprzymierzeńcem, a nie wrogiem. Nie da się ich podzielić na dobre i złe, wszystkie są jednakowo potrzebne.  Tylko

W poprzednim artykule pisałam o tym, że należy zaakceptować wszystkie uczucia dziecka. I nie chodzi o to, abyśmy podzielali ich uczucia, ale byśmy je zrozumieli. Małym dzieciom ciężko jest nazwać samemu, co czuje, stąd w złości czasem krzyczą do nas: „nie kochasz mnie”, „nienawidzę cię”, „mam cię dość” itp. Ważne abyśmy umieli zrozumieć, jaką emocję

Kiedy chcemy pomóc dziecku poradzić sobie z uczuciami po pierwsze należy wysłuchać dziecko zawsze wtedy, gdy tego ono potrzebuje. Słuchanie ze zrozumieniem dla jednych jest czymś oczywistym, innym sprawia kłopot. Większość dorosłych jest zajęta własnymi problemami i z tego powodu mają skłonność do nieuważnego słuchania innych. Dobre słuchanie wymaga kontaktu wzrokowego z rozmówcą, co oznacza

Scena w sklepie: maluch stoi przy półce trzymając kurczowo zabawkę, płacze, krzyczy, tupie. Mama próbuje wytłumaczyć, że nie kupi jej dziś. Mały rzuca się na ziemię z płaczem. Przechodzący klienci kiwają tylko głowami… Nie tak rzadko spotyka się takie obrazki w marketach. Wielu bezsilnych rodziców opowiada o swoim wstydzie w sklepie lub w ogóle nie

Do tej pory zajmowałam się tym, w jaki sposób rodzice mogą pomóc dzieciom poradzić sobie z uczuciami. Teraz skupię się na tym, jak pomóc rodzicom, zmagać się z dzieckiem, aby skłonić je do zachowań, jakie oczekujemy. Nam dorosłym zależy na porządku, czystości, uprzejmości, dzieci nie dbają o to wcale; stąd powstają konflikty. Dzieci nie chcą

Dlaczego karzesz swoje dziecko? Najczęstsze odpowiedzi to: ze złości, bezsilności, żeby się bały, bo nic innego nie działa. I tak niestety dzieje się najczęściej. Kary są wynikiem naszej słabości, często dajemy je w emocjach, są nieprzemyślane i krzywdzące. Powodują w dzieciach poczucie krzywdy, niesprawiedliwości, oporu, buntu czy upokorzenia. Gdy tak się dzieje, nie spełniają swojej

Kochać dziecko to pomóc mu żyć samodzielnie. Wychowujemy dzieci do tego, aby stały się niezależne, pewne siebie. Nie stwarzając dziecku okazji do bycia samodzielnym, wyrządzamy mu krzywdę, bo kiedyś przecież będzie musiało podejmować własne decyzje i być zaradne. Najczęściej z własnego lęku ograniczamy samodzielność dziecka. Wychowywać dziecko to starać się pomóc mu stać się panem

Ile razy twoje dziecko usłyszało: ale z ciebie leń, jak zwykle bałaganisz, ty samolubie itp.? Tymi i tym podobnymi komunikatami nieświadomie programujemy dzieci. W nadziei na zmianę wielokrotnie powtarzamy dziecku „znów się nie uczysz”, „jak zwykle potłukłeś coś” itd. Tymczasem paradoksalnie kształtujemy tym obraz siebie dziecka. W głowie młodego człowieka powstaje myśl: skoro i tak

Większość z nas łatwo dostrzega to co złe, podczas gdy to co dobre uznajemy za normalne, nie warte pochwały, bo tak przecież powinno być. Nie ma co chwalić za coś co jest normalne… Zatem jak ma dziecko zbudować swoje poczucie własnej wartości, gdy słyszy tylko wytykanie błędów, tropienie przewinień? Jak ma poczuć, że coś potrafi?